Sibel

'Hier zit ik dan weer, alweer in een opvanghuis. Wat heeft het lang geduurd voordat ik rust heb gekregen in mijn leven. Zware jaren waren het, meer dan ik hebben kon. Maar ik heb niet opgegeven, ben alsmaar doorgegaan tot ik werkelijk rust had. En dat heb ik nu. De problemen begonnen op mijn 13e. Daarvoor heb ik een redelijk goede jeugd gehad, natuurlijk waren er ruzies thuis maar die waren nog niet op mij gericht, na mijn 13e is het alleen maar erger geworden.

Ik ben een meisje van 23 jaar van Turkse afkomst. Eer staat bij ons centraal, alles draait om de eer. Zo mogen wij dus niet vrijuit leven, geen eigen mening, beperkte of geen vrijheid, de regels volgen die zijn opgesteld door de ouders en de Turkse/islamitische gemeenschap en natuurlijk maagd blijven tot het huwelijk.

Toen ik 13 was ging ik naar de middelbare school, daarvoor zat ik op een Islamitische basisschool, en alles was dus anders voor mij. Ik had moeite met het aanpassen en vertoonde op een gegeven moment ook gedragsproblemen. Ik zat tussen twee wallen, wat de meeste allochtonen ook wel hebben denk ik. Thuis ben je anders dan dat je buiten bent. Je hebt twee kanten van je leven, wat het voor ons alleen maar moeilijker maakt. Zo zat ik dus in een dip, had nergens zin meer in, en spijbelde van school. Mijn vader was daar heel erg boos over geworden en zo kreeg ik dus de eerste harde klappen. School was heel belangrijk voor hem, en moest dan ook goed mijn best doen. Ik deed VWO maar door spijbelen en tekort of geen cijfers werd ik naar het VMBO gestuurd. Ook kreeg ik hulp op school, zo werden er vragen gesteld over mijn huis situatie. Ik hielp keurig mijn mond dicht, bang voor de gevolgen die mijn ouders zouden aanrichten, tenslotte hang je de vuile was niet buiten.

Toen ik in de derde klas van het VMBO zat, kreeg ik contact met een jongen die een paar jaar ouder dan mij was. Toen mijn ouders er achter kwamen barstte de hel los. Er werd mij verboden hem niet meer te zien noch te spreken. Ik was zo erg mishandeld dat ik twee weken in bed moest liggen, mijn hele lichaam deed pijn en zat onder blauwe/paarse plekken. Ook heeft mijn vader mij gewurgd. Na die ruzie heb ik mij rustig gehouden, praatte met niemand thuis en niemand praatte tegen mij, ik werd dood genegeerd.

Ik heb toen wel het VMBO afgemaakt en heb mijn diploma behaald. Het ging alleen de slechte kant op met mijn nichtje, zij had ook met geweld te maken thuis en begon met het gebruik van drugs. Omdat ik goed met mijn nichtje overweg kon, kreeg ik de schuld ervan dat mijn nichtje drugs gebruikte en ook dat ik zelf ook gebruikte. Dit zorgde voor vele ruzies thuis, telkens kwam het ter sprake en telkens vielen er klappen. Ik heb geprobeerd te praten met mijn vader, hij geloofde mij niet of wou het gewoon niet geloven. Zo werd mij en mijn nicht verboden om nog met elkaar om te gaan, dit deden wij natuurlijk stiekem.

Na de middelbare school begon ik met een MBO opleiding. Op een avond wou mijn nichtje komen logeren, omdat het bij ons thuis was werd het goed gekeurd door haar vader en zo kwam mijn nichtje bij ons thuis. Maar mijn vader vond het niet een goed idee, en was uit op ruzie. Hij kreeg zijn zin, we kregen inderdaad ruzie omdat hij dacht dat mijn nichtje en ik stiekem drugs zouden gebruiken in huis. Hij duwde mij en ik viel echt lelijk. Waardoor ik een diepe snee in mijn been had, er werd aan mijn haren getrokken en in mijn gezicht geslagen. Hij sleurde mij naar de voordeur en zette mij buiten. Ik had mijn gewone kleding aan zonder sokken, schoenen of jas stond ik in de kou buiten. Op blote voeten ben ik naar het politiebureau gelopen. Daar deed ik mijn verhaal, ik deed geen aangifte maar wel een melding van huiselijk geweld door mijn vader. Samen met de politie ben ik terug gekeerd naar huis, daar heb ik mijn spullen gepakt en ben vertrokken naar een vriendin. Na een aantal weken en op aandringen van mijn vader ben ik toch terug gekeerd naar huis. Wel heb ik via via op school hulp gezocht bij instanties voor opvang, omdat ik niet meer thuis wou blijven wonen. Ik was al snel weer vertrokken van huis, omdat mijn moeder merkte dat ik me aan het voorbereiden was om van huis weg te gaan. Ik had nog geen plek bij een opvang dus ben ik naar een hotel gegaan in een andere stad. Daar werd ik gebeld door een opvang voor een intake gesprek aan de telefoon. Er werd mij verteld dat het alleen kon doorgaan als er aangifte was gedaan tegen de geweldpleger. Dat ging dus ook niet door, ik moest het zelf maar uitzoeken. Via een vriendin kwam ik in contact met een man die mij een kamer en werk aanbood. Dit ging een tijdje goed, totdat mijn ouders mij kwamen ophalen. De man en vriendin wouden het tussen mij en mijn ouders bemiddelen. Dus ben ik zonder ook maar wat te zeggen meegegaan naar huis. Ik durfde niet te slapen thuis bang dat mijn vader mij iets zou aandoen in mijn slaap, daardoor kreeg ik ook slaapproblemen.

Kort nadat ik weer thuis was, werd ik naar Turkije gestuurd samen met mijn moeder en een paar zusjes. Mijn vader zou niet meekomen. Maar na een week in Turkije stond mijn vader voor de deur. In het vliegtuig kreeg ik een zware druk op mijn hersenen en werd het zwart voor mijn ogen. Ik had al weken amper geslapen, was zowel lichamelijk als geestelijk moe. Nadat we waren geland ben ik naar het ziekenhuis gegaan. Daar werd vastgesteld dat ik depressief was en had ook paniekaanvallen. Hiervoor kreeg ik medicijnen voorgeschreven.

Vlak voordat we terug zouden keren naar Nederland, riep mijn vader mij en zei dat we naar een kliniek gingen en dat de arts mij zou onderzoeken om te kijken of ik maagd was of überhaupt iets had gedaan op seksueel gebied. Ik begon te huilen en zwoer op alles wat ik lief had dat ik nog een maagd was, hij geloofde mij gelukkig op mijn woord en zo kwam ik weer heelhuids terug in Nederland. Later hoorde ik van mijn familie dat het de bedoeling was dat mijn vader mij zou vermoorden in Turkije als ik geen maagd meer bleek te zijn. Een geschonden eer moet gewroken worden.

Terug in Nederland heb ik een baantje gezocht en begon met werken bij een wooncentrum. Thuis ging het een stuk beter, ook omdat ik lange dagen maakte op werk en dus weinig thuis was Vrienden en vriendinnen sprak ik niet meer, was alleen maar bezig met werken. Maar toen alles goed leek te gaan, zei mijn vader dat ik zelfmoordneigingen had omdat ik antidepressiva gebruikte. De ruzie liep dit keer goed uit de hand. Mijn vader liet me bijna stikken en zat me met een mes achterna. Ik belde 112 toen ik me op mijn kamer verstopte maar mijn vader kon toch binnen komen en stak me in mijn been. De alarmdienst had het kennelijk gehoord want al snel kwam de politie en werd mijn vader gearresteerd. Ik ben eerst naar een ziekenhuis gegaan want ik had overal verwondingen. Daarna heb ik aangifte gedaan tegen mijn vader. Ik wilde niet meer naar huis, ben nar een crisisopvang gebracht en later naar een opvang voor volwassenen. Daar voelde ik me niet op mijn plek; we kregen er niet echt hulp. Na een aantal weken ben ik daar ook vertrokken. Huurde een woning en had een goed betaalde baan. Ik had alles wat ik maar kon wensen. Het enige probleem was dat ik eenzaam was, ik had niemand meer in mijn leven. Vertrouwde ook niemand, dus niemand wist waar ik was. Zo heb ik weer telefonisch contact gezocht met mijn moeder.Ik kreeg heimwee en ben mijn moeder dus gaan opzoeken, we belden ook steeds vaker. Ze praatte op mij in dat ik mijn aanklacht moest veranderen zodat mijn vader vrij zou komen. Dat heb ik gedaan. Ik had het vooral te doen met hem omdat hij ziek is waardoor hij soms zo agressief is en mij van van alles verdenkt. Hij beloofde mij dat hij dat niet meer zou doen.
Toen mijn vader weer thuis was ben ik terug gekeerd naar mijn ouderlijke huis. Dat had ik achteraf gezien niet moeten doen. Na vier weken zette mijn moeder mij met mijn spullen op straat. Al het gehuil en gesmeek tegen mij was een spel van haar, het enige waar ze echt om gaf was dat mijn vader vrij gelaten zou worden. Met een brok in mijn keel keek in naar de deur die werd dichtgeslagen in mijn gezicht, mijn moeder was ik dus ook kwijt.

Ik werkte toen in een winkel, en ging daar in de buurt wonen. Daar leerde ik een jongen kennen, en ben later ook met hem verloofd. Mijn vader zou mij met rust laten als ik zou trouwen, met deze achterliggende gedachte hebben we een verlovingsfeestje gegeven. De bruiloft was geregeld en de datum vastgesteld. Tot ik erachter kwam dat mijn verloofde aan de drugs zat. Ik heb de verloving verbroken, en ging weer thuis bij mijn ouders wonen omdat ik nergens anders terecht kon. Met de rest van de familie had ik geen contact meer, een dochter hoorde haar vader niet aan te klagen kreeg ik te horen.

Ik pakte mijn leven weer op, en had een al snel weer een baantje gevonden. Ik logeerde vaak bij een vriendin om ruzies thuis te voorkomen. Maar na een tijdje werd er niet eens meer tegen me gesproken, er werd niet naar me gevraagd als ik wekenlang wegbleef. Het was alsof ik niet bestond, ik werd alweer dood genegeerd, alleen dit keer duurde het maandenlang. Zelfs toen mijn zus ging verloven kreeg ik het als laatste te horen. Ik moest wel verplicht aanwezig zijn op het verlovingsfeest om zo te laten zien aan de Turkse gemeenschap dat ik nog bij mijn ouders woonde. Ook werd er een verlovingsfeest gehouden in Turkije, dit was meer bedoeld voor familieleden die niet aanwezig konden zijn op de eerst verloving. Daar werd ik ziek maar mijn vader dwong mij uit bed te komen en thee klaar te maken voor de visite. Ik kon dat niet. Mijn vader was daar erg boos over en nadat de visite weg was heeft hij mij bont en blauw geslagen en dreigde dat hij mij zou vermoorden. Al de woede die hij in zich droeg sinds de aangifte, uitte hij die dag naar mij toe. Ik wist niet wat me overkwam en zag het zeker niet aankomen. Ik dacht dat hij zijn lesje had geleerd door vast te zitten, maar sommige mensen veranderen dus nooit. De rest van de vakantie heb ik bij andere familieleden doorgebracht.

Na de zomervakantie heb ik mij ingeschreven op school. Ik wil heel graag mijn diploma behalen, dit is al de jaren belemmerd door de ruzies thuis. Vol goed vertrouwen ben ik dus met een nieuw schooljaar begonnen. De schulden die ik toen had werden telkens meer omdat ik niet meer fulltime kon werken, en kon daarom niks afbetalen. Ik had daar last van en heb via mijn huisarts hulp gezocht. Die verwees mij door naar de GGZ. Ik kreeg therapie.

Een paar maanden later ging mijn zus trouwen. Voor de bruiloft heb ik met mijn ouders gepraat en gezegd dat ik niet meer thuis wou wonen. Dit hebben ze toen goed gekeurd. Die zelfde avond kwam mijn vader naar mij om met mij te praten. Hij zei sorry tegen mij, sorry voor alles wat hij mij had aangedaan, al het pijn en leed het speet hem omdat hij al zijn woede op mij had gereageerd. Ik begreep het eerst niet. Daarna vertelde hij mij dat hij jarenlang expres gemeen deed tegen mij. Dit kwam omdat hij destijds van mijn moeder wou scheiden maar het niet meer kon omdat mijn moeder opnieuw zwanger raakte. Hij gaf mij al de schuld omdat ik zijn leven had verpest, omdat hij vast zat aan een gezin terwijl hij dat niet wou. Hij kon zijn dromen niet meer verwezenlijken, en ik was daar de schuldige van. Ik verpestte zijn leven en nou heeft hij die van mij verpest.

Ik verhuisde na de bruiloft van mijn zus naar een andere stad. Ik kreeg een relatie. Mijn vriend wist alles over mijn leven, en accepteerde mij zoals ik was. Ik had alleen hem nog in mijn leven op wie ik kon vertrouwen, en daar heeft hij op een gegeven moment goed misbruik van gemaakt. Hij was heel bazig, ik mocht bijna niks van hem, hij bemoeide zich met alles, ik voelde mij geïsoleerd en al snel vielen ook de eerste klappen. In het begin heb ik dit nog geaccepteerd, bang dat ik weer alleen zou zijn.
Ook met mijn vader kreeg ik ruzie toen in mijn resterende spullen ging ophalen. Hij was razend geworden dat ik weg was van huis, en dat ik als een moslima ongehuwd het ouderlijke huis had verlaten. Ik woonde toen al 3 maanden niet meer thuis, maar had wel gewoon contact met ze. Mijn moeder was zelfs komen logeren bij mij. Telkens vond hij wel een reden om ruzie te zoeken, ik was het helemaal beu. Voor de tweede keer heb ik aangifte gedaan tegen mijn vader. Ik had veel wonden en kneuzingen. De volgende dag was het raak met mijn vriend. Met hem kreeg ik ook ruzie en hij bedreigde mij dat hij me zou vermoorden, dus ik belde de politie. Tegen hem heb ik geen aangifte gedaan. Zolang hij mij met rust zou laten was het goed.

Maar na de breuk met mijn vriend, kwam ik erachter dat ik zwanger was. Ik heb hem toen opgebeld en hij is langsgekomen om te praten. Ik wist niet wat ik moest doen. Was bang om het kind te houden, want in onze cultuur en geloof is het niet toegestaan om een buitenechtelijke relatie te hebben met een jongen en zwangerschap was het laatste waar ze op zaten te wachten. Ook mijn ex-vriend stelde voor om een abortus te doen. Ik twijfelde nogal over een besluit. Maar met de dag werden de bedreigingen erger door mijn ex. Hij zei dat hij de baby in mijn buik zou dood trappen en daarna mij zou vermoorden, ook dreigde hij dat hij mijn ouders zou inlichten over de zwangerschap. Toen heb ik hulp gezocht bij een opvang. Na een week heb ik toch besloten om een abortus te doen. Mijn ex ging met mij mee naar de kliniek. Onderweg maakten we ruzie en sloeg hij op mijn kaak. Na de abortus had ik veel lichamelijke klachten. Na enkele weken in de vrouwenopvang te hebben gezeten, werd ik weg gestuurd en kwam ik in een algemeen opvanghuis in een andere stad terecht. Daar vonden ze het niet veilig genoeg voor mij en de bewoners, dus werd ik ergens anders naar toe gestuurd. Na drie dagen mocht ik naar de opvang waar ik nu zit.

In deze opvang ben ik echt tot mijn rust gekomen. Je bent samen met andere meiden met ongeveer dezelfde probleem, waar je dus veel herkenning hebt en veel meer begrip op je situatie waardoor je ook de juiste hulp krijgt.'