Over Fier Weblog

Loverboys / Gedicht van Fiermeisje

Geplaatst op 20-04-2011 door Roos (5 reacties)

Je was een jongen met goede manieren en je had een lief gezicht.
In donkere dagen kwam je tevoorschijn als een licht.
Vanaf het eerste moment dat we samen hadden was er een klik.
Ik stond er niet meer alleen voor het was jij en ik.

Als duo gingen we verder met ons leven.
Je zei dat alles wat ik had ook aan jou moest geven.
Dus ik gaf je mijn liefde, mijn lichaam en mijn geld.
Ondanks het feit dat ik je alles gaf werd ik vaak boos opgebeld.

Je gaf mij de schuld van problemen die je vaak had veroorzaakt.
Volgens jou was het andersom en had ik die fouten gemaakt.
Ik stond in de weg, toch wilde jij mij niet kwijt.
Want na je woede uitbarsting, had je altijd spijt.

Je zei dat je er niets aan kon doen en dat je me nooit zou slaan.
Terwijl je de volgende dag weer dreigend voor me ging staan.
Ik werd gek van de twee kanten die je had.
Als je de ene kant liet zien, leek het net alsof ik de andere kant vergat.

Het vrat me op van binnen, maakte me kapot.
Het moest me blijkbaar overkomen want ik geloof in het lot.
Ik bleef ondanks alles bij je en stond steeds voor je klaar.
Gaf jou niet de schuld van je gedrag, je had het blijkbaar zwaar.

Op den duur gaf je mij drugs zodat ik de pijn zou vergeten.
Dat je het gaf om een andere reden kon ik toch niet weten.
Toen ik onder invloed was kon ik mezelf niet meer verdedigen.
Ik liet alles toe, liet me zelfs door jou en je vrienden beledigen.

Je noemde me dom en gebruikte me als slet.
Ik moest niet alleen met jou maar ook met je vrienden naar bed.
Je zei dat het mijn eigen schuld was en dat ik het zelf uitdaagde.
Terwijl ik alleen maar om liefde en begrip vraagde.

Na een tijdje was ik het zat en nam ik de benen.
Ik liet jou alleen met je stress en problemen.

Roos